مسعود شعاری
-
قسمت 1: کودکی و نوجوانی -
قسمت 2: ورود به دانشگاه و آغاز فعالیت های حرفه ای -
قسمت 3: ادامه فعالیت های حرفه ای و خلق موسیقی با سازهای ترکیبی ملل -
قسمت 4: درباره اجرای آثار با همکاری شاگردان -
قسمت 4: مروری بر مجوعه آثار -
قسمت 5: برخی از هم دوره ای ها و خاطرات -
قسمت 6: زندگی خانوادگی و تاثیر حرفه بر زندگی شخصی -
قسمت 8: درباره اجراهای زنده -
قسمت 9: درباره اجراهای خارج از ایران -
قسمت 11: تجربیات و روش های کاری -
قسمت 11: موسیقی -
قسمت 12: جهان بینی فردی
پیشگفتار گفتگو با مسعود شعاری
مسعود شعاری (زادهٔ ۱۳۴۰، تهران) از چهرههای شناختهشدهٔ سهتار در موسیقی ایرانی است؛ آهنگسازی که مسیر هنریاش را از کودکی با آموزش سنتور آغاز کرد و سپس سهتار را نزد استادانی چون داریوش طلایی پی گرفت و از سال ۱۳۶۱ آموزش ردیف و همچنین آموختن تار را در کنار محمدرضا لطفی ادامه داد. او در کنار این مسیر آموزشی، قطعات بسیاری از موسیقی قدما را نیز نزد اصغر بهاری فرا گرفت و بعدها با همراهی استادانی چون مهدی کمالیان و محمود هاشمی به پژوهش و بازسازی مکاتب سهتارنوازی قدما پرداخت؛ مسیری که ثمرهاش آثاری چون شباهنگ و کاروان صبا بود.
شعاری علاوه بر بازآفرینی سنتهای سهتار، به تجربهگری نیز گرایش داشته و در حوزه موسیقی تلفیقی کوشیده است «گفتوگویی شنیدنی» میان سهتار و سازهای غیرایرانی ایجاد کند؛ رویکردی که در آلبومهایی چون سیر (با همکاری کریستف رضاعی)، انتظار (دونوازی سهتار و طبلا با درشن آنند)، در سایه باد و رهاب دیده میشود. در کنار اجرا و آهنگسازی، او با تأسیس مرکز آموزشی همساز به تربیت هنرجویان و انتقال تجربه به نسل جوان پرداخته و فعالیت حرفهایاش را همزمان در موسیقی اصیل و تجربههای معاصر دنبال کرده است
آنچه مسعود شعاری را از بسیاری همنسلانش متمایز میکند، پیوند کمادعای وفاداری به ریشههای ردیف و مکتبهای قدیم سهتار با جسارت تجربه و گفتوگو با جهان امروز است؛ هنرمندی که در کنار آموزش و اجرا، مسیر پژوهش و بازسازی شیوههای کهن را جدی گرفته و در عین حال، امکانهای تازهای برای شنیدن سهتار در کنار صداها و سازهای دیگر گشوده است. این پیشگفتار دعوتی است به گفتوگو با موسیقیدانی که کارنامهاش نشان میدهد برای او، موسیقی نه فقط حفظ سنت، بلکه زنده نگهداشتنِ سنت از راه خلق و تجربه است
بیوگرافی مسعود شعاری
مسعود شعاری (متولد ۲۲ دی ۱۳۴۰، تهران) آهنگساز، نوازنده برجسته سهتار و پژوهشگر موسیقی سنتی ایرانی است. او از شاگردان برجسته استاد محمدرضا لطفی و اصغر بهاری به شمار میرود و با بازسازی و اجرای آثار قدما و همچنین خلق آثار تلفیقی، جایگاه ویژهای در موسیقی ایران یافته است.
زندگی و تحصیلات
مسعود شعاری در ۲۲ دی ۱۳۴۰ در تهران متولد شد. او موسیقی را از کودکی با فراگیری سنتور نزد منیژه علیپور آغاز کرد. سپس نزد داریوش طلایی و حسین علیزاده به نوازندگی سهتار پرداخت. از سال ۱۳۶۱ آموزش ردیف موسیقی ایران و نوازندگی تار را نزد محمدرضا لطفی آغاز کرد و قطعات بسیاری از موسیقی قدما را نزد استاد اصغر بهاری آموخت. او با کمک اساتیدی چون مهدی کمالیان و محمود هاشمی، به پژوهش و بازسازی مکاتب سهتارنوازی قدما (صبا، هرمزی، فروتن، عبادی و دیگران) پرداخت.
فعالیتهای هنری
مسعود شعاری از دهه ۱۳۶۰ در گروههای شیدا و عارف حضور داشت و در آلبومهای متعدد بهعنوان نوازنده و آهنگساز مشارکت کرد. او در ادامه مسیر هنری خود به تجربیات تلفیقی روی آورد و چهار آلبوم تلفیقی خلق کرد که گفتوگویی میان سهتار و سازهای غیرایرانی را به نمایش میگذارد.
او همچنین مرکز آموزشی همساز را تأسیس کرد و شاگردان بسیاری تربیت نمود. آثار مکتوب او نیز شامل نتنویسی، تحلیل و بازسازی آثار قدما است.
آلبومها (گزیده)
- راز و نیاز (۱۳۶۷) – با گروه شیدا و عارف
- کاروان صبا (۱۳۷۴) – تنظیم و اجرای آثار ابوالحسن صبا برای سهتار
- یادواره استاد نورعلی برومند (۱۹۹۵) – با گروه شیدا
- نیایش (۲۰۰۰) – با گروه اصل انتخاب
- سیر (۱۳۸۰) – موسیقی تلفیقی با کریستف رضاعی
- انتظار (۱۳۸۴) – دونوازی سهتار و طبلا با درشن آنند
- در سایه باد (۱۳۸۶) – با آرش مینویی و درشن آنند
- شباهنگ (۱۳۸۹) – سهتارنوازی به شیوه قدما با کوشان یغمایی
- غروب (۱۳۸۹) – با گروه همساز
- رهاب (۱۳۹۰) – با گروه رهاب
- کنسرت نیاوران (۱۳۹۰) – با سینا شعاری و درشن آنند
- سایهوار (۱۳۹۶) – با پژمان حدادی
- افسانه روزگار (۱۳۹۷) – با گروه همساز
کتابها
- گنجینه سهتار – بازسازی آثار قدما و تنظیم برای سهتار، سرای اهل هنر
- کاروان صبا – مجموعه قطعات استاد ابوالحسن صبا تنظیم برای سهتار، سروش
- سیر – مجموعه قطعاتی برای سهتار
- از سیر تا غروب؛ سهتارنوازی معاصر (به کوشش جعفر صالحی)، هنر موسیقی
- تحلیل، نتنگاری و نگرشی بر ساختار موسیقی دستگاهی ایران (۱) دستگاه ماهور، عارف
- تحلیل، نتنگاری و نگرشی بر ساختار موسیقی دستگاهی ایران (۲) دستگاه چهارگاه، هنر موسیقی